امروزه فایل‌های با فرمت KML و KMZ بخش اعظمی از نقل‌وانتقالات مختصات و داده‌های مکانی را به خود اختصاص داده‌اند. در بیشتر نرم‌افزارهای مکانی کمابیش شاهد حضور این فرمت‌ها هستیم و اکثر نرم‌افزارها می‌توانند Import یا Export این فرمت‌ها را پشتیبانی کنند. البته نرم‌افزارهایی که فرمت KMZ را پشتیبانی می‌کنند کمتر هستند.
پس بد نیست ما هم به عنوان یک کارشناس سامانه اطلاعات مکانی اندکی در مورد این فرمت‌ها و نحوه ذخیره‌سازی داده‌های مکانی در آن‌ها اطلاعات کسب کنیم. مقاله‌ای که در اینجا می‌خوانید پس از مطالعه مستندات شرکت گوگل که توسعه‌دهنده این فرمت می‌باشد، و مطالب موجود در فضای وب به‌ دست آمده است. پس با ما همراه شوید و کمربندهایتان را محکم ببندید.

معرفی فرمت KML

   KML یک فرمت برای ذخیره‌سازی و نمایش داده‌های جغرافیایی در نرم‌افزارهای نمایشگر زمین(Earth Browsers) مانند گوگل ارث (Google Earth) است. این فرمت مبتنی بر ذخیره‌سازی داده‌ها توسط یک‌سری بخش‌های مجزا از یکدیگر به نام برچسب (Tag) است. این نوع ذخیره‌سازی اطلاعات ما را به یاد فرمت Xml می‌اندازد(دانلود کتاب آموزش XML به فارسی).
در عمل نیز اگر یک فایل KML را با Notepad باز کنیم، با ساختاری مشابه یک Xml مواجه خواهیم شد. زیرا KML از استانداردهای XML برای ذخیره‌سازی اطلاعات خود استفاده می‌کند. دقت داشته باشید که فایل KML به بزرگ یا کوچک‌‌ بودن حروف حساس است.

یک فایل با فرمت KML حاوی المان‌ها(Object) هایی است که می‌توانند انواع مختلفی مانند Geometry داشته باشند.

یک فایل با فرمت KML حاوی المان‌ها(Object) هایی است که می‌توانند انواع مختلفی مانند Geometry داشته باشند.

نمایش یک مکان در فایل KML

برای نمایش یک نقطه می‌توانیم از Placemark استفاده کنیم. اگر بخواهیم یک نقطه ساده داشته باشیم می‌توانیم برای آن سه مشخصه name ، description و Point را تعریف کنیم. نمونه زیر را ببینید:

همانطور که مشاهده می‌کنید مختصات بصورت طول و عرض جغرافیایی وارد می‌شود. در تبدیل فایل KML به Shapefile نیز همین موضوع می‌بایست مدنظر قرار گیرد تا بتوان داده‌ها را روی یکدیگر هم‌پوشانی کرد.

اگر بخواهیم محل مرکزنگاه بیننده و زوایای نگاه او را مشخص کنیم می‌توانیم از برچسب LookAt بهره ببریم. مثال زیر را ببینید: